والدینی که زمان کافی و باکیفیتی به فرزندان خود اختصاص میدهند، پایههای شخصیتی مستحکمی در آنها میسازند.کودکان بیش از هر چیز به حضور، توجه و محبت والدین نیاز دارند. وقت گذاشتن برای فرزندان، پیامی عمیق به آنها منتقل میکند: «تو برای من مهمی و دوستت دارم». این حس ارزشمندی، اساس اعتماد به نفس، امنیت عاطفی و سلامت روان کودک در تمام طول زندگی است. کودکانی که در کنار والدین خود احساس امنیت میکنند، در بزرگسالی روابط سالمتری برقرار میکنند.
زمانی که والدین با فرزندان خود بازی میکنند، کتاب میخوانند یا درباره مسائل مختلف گفتوگو میکنند، مهارتهای زبانی، تفکر خلاق و توانایی حل مسئله در کودک تقویت میشود. مطالعات نشان میدهد کودکانی که والدینشان بهطور منظم با آنها تعامل دارند، در مدرسه عملکرد بهتری دارند و انگیزه بیشتری برای یادگیری نشان میدهند.
حضور والدین در زندگی کودک، نقش مهمی در تنظیم هیجانات و مهارتهای اجتماعی دارد. کودکان از والدین خود الگوبرداری میکنند و یاد میگیرند چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنند، احساسات خود را بیان کنند و با چالشها روبهرو شوند. نبود این تعامل، میتواند منجر به انزوا، اضطراب و مشکلات رفتاری شود.
بازی و فعالیت مشترک والدین با فرزندان، علاوه بر تقویت رابطه، تحرک بدنی کودک را افزایش داده و از چاقی و کمتحرکی پیشگیری میکند. پیادهروی خانوادگی، دوچرخهسواری و ورزشهای دستهجمعی، عادتهای سالمی هستند که در کودکی شکل میگیرند.
والدینی که وقت کمی دارند، میتوانند با برنامهریزی هوشمندانه ارتباط خود با فرزندان را تقویت کنند:حداقل یک وعده غذا در روز کنار هم باشید. قبل از خواب با کودک صحبت کنید.یک روز برای تفریح خانوادگی درنظر بگیرید. هنگام صحبت کودک، با تمام توجه گوش دهید.آشپزی، خرید یا کارهای خانه را بهصورت مشترک انجام دهید.در زمان بازی با کودک، موبایل را کنار بگذارید.نکته مهم این است که کیفیت وقت از کمیت آن مهمتر است. حتی ۱۵ دقیقه توجه کامل و بیوقفه به کودک، تأثیر عمیقتری از ساعتها حضور فیزیکی بدون تعامل دارد. والدین باید در زمان حضور با فرزند، تمام حواس خود را به او اختصاص دهند.